นิราศ ปิยะดาบรรจงฝัน
15/9/2560
(โคลงสี่สุภาพ)
จากบ้านใยผการ่ำไห้😊
ใยผการ่ำไห้ ห่วงหาอาลัย
แสนห่วงใยมารดา แน่แท้
เพราะรักแม่บิดา จึงเล่าความใน
แลว่าวอนขอร้อง กอดอ้อมเอวพลัน
แล้วหันออกจากบ้าน มุ่งหน้า
ตามล้าบรรจงฝัน หลั่งล้น
ขึ้นมอไซค์เร็วพลัน แน่วแน่
ไกลที่ไม่หลุดพ้น หลากล้วนอารมณ์
แสนระทมทุกสิ่ง นั่นหนา
ถึงวัดดูงามตา ใจเศร้าหายแล
หัวใจเอ่ยบอกว่า จงอดจงกลั้น
จงเก็บความรู้เข้า ใส่ไว้ให้มาก
แม้หากยามยากแท้ มีไว้ประดับ
มันชั่งสบายใจ สุขล้น
ความรู้นั่นงามไซ้ เอมอิ่ม
บรรจบความสุขจน หยุดเศร้าแย้มยิ้ม
ปลื้มปริ่มเย็นทั่วท้อง แดนดิน
เหมอมองดูนกบิน ป่าไม้
สัตว์น่ารักร้องยิน เติมแต่ง
ปลิวปลิดเติมแต่งแรงใจ อยู่ได้
สุขใดกันเล่าไซ้ ความสุข
ไหนเล่าที่ว่าสุข ชั่วครั้ง
ความสุขเหียดหายทุกข์ จากรัก
โอ้ดูรวนเรนัก เช่นนี้
ที่มาจากรักนี้ แห่งไหน
ใยจำจากไปไกล หมดสิ้น
ใยสุขทุกข์เป็นไป แห้งเหือด
ฉันโศกโศกาแท้ หยดแก้มน้ำตา
เหนื่อยล้าในจิตไซ้ สายลมพริ้วไหว
ฉันเล่าน้ำตาไหล ยิ่งแท้
คิดถึงแม่อยู่ไกล พลัดพราก
โอ้อกเร้าร้อนแจ้ เมื่อต้องจำจาก
ฟ้าพรากความรักนี้ กำหนดปิดป้อง
โอ้แม่จ๋าลูกมอง รูปนั้น
รู้สึกคิดถึงเหมอมอง แล้วหยุด
หัวใจแผ่วเบาแท้ ขอแต่งเติมใจ
ท้ายสุดความเศร้านั้น หมดดสิ้นงามตา
ถึงบ้านเพียเด่นแท้ ริมทางของขาย
จึงร่ำลาบิดา กราบไหว้
ขอพรเก็บไว้ครา ดุจดั่งน้ำทิพย์
ประเสริฐ์และเลิศล้ำ ชุ่มชื่นเย็นใจ
นางสาวปิยะดา เสียงสาว รหัส57210406227 ปี4 หมู่2
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น