นิราศปิยะดาบรรจงฝัน บทที่5

       

แค่ฝันไป😡

        รถฝ่าแล้ววิ่งเข้า อำเภอ สมเด็จ

ตลาดของขายเจอ ไก่ปิ้ง

อาการเริ่มหิวเซอ ท้องขด หิวโหย

รีบผ่านเถอะไก่ปิ้ง ขับเร็ว รถออก

       รถออกผ่านไก่ปิ้ง มาแล้ว ดีใจ

ลำบากแม้ยามแคล้ว คิดแท้

คิดถึงแม่ต้อยแล้ว ทำกับ ข้าวให้

มิบ่ลำบากแซ้ อกไซร้ ระทม

       ฉันบ่นลำบากแท้ มองเห็น บิ้กซี

เขาว่าของสมเด็จ นี้ไซร้

ของขายมากประเด็น เลือกซื้อ ตามใจ

รถผ่านบิ้กวีไป อกข้า ชีวิต

      ระยำจริงแน่แท้ เบื่อแล้วชีวิต

มันทุกข์แล้วคลาดแคล้ว แม่ต้อย

ชีวิตไม่เพลิดแพล้ว สุขว่า อยู่ไหน

อนิจจาลาจ้อย เปรียบแท้ ความตาย

      เดียวดายแล้วนั่งว้าง สุดแสน อ้างว้าง

หวนคิดถึงคุณแม่ แม่ต้อย

คนน่ารักสุดแสน ดีเลิศ ประเสริฐ

ต้องพรากจากกันจ้อย ยิ่งเศร้า ยิ่งเล่า

      ดูเขาที่นั่งข้าง เบาะรถ สามหมอ

มีสุขไม่สลด แน่แท้

หัวเราะพูดคุยพบ ความสุจ อิฉา

เรากลัดกลุ้มกายแซว้ เหนื่อแท้ ชีวิต

      ลิขิตเขาว่าไว้ จริงแล นั้นหนา

หมายมุ่งร่ำเรียนแน่ ไกลบ้าน

หวนคิดแย่จริงแล ลำบาก ตรากตรำ

ดงโด่งโต้นคือบ้าน ปีห้า จึงจบ

      บ่คบคนชั่วนี้ จดจำ เอาไว้

นั้นมอน้ำดำ กล่าวไว้

เดินลงรถจดจำ คำแม่ ตั้งใจ

อย่าพลาดพลั้งจำไว้ อย่าพลั้ง นั้นหนอ

      ขับมอไซร์รีบไขว้ เข้าหอ เจอตาก

อยากตากสักรั้งหนอ คิดไว้

ผ่อนคลายว่าแล้วหนา แม่ว่า ไม่ดี

ผับอย่าเข้าจำไว้ แม่ตอย เคยเตือน

      ฉันเหมือนคนว่าบ้า ใจรวน ใจเร

รีบขับมอไซร์จวน แย่แท้

ถึงหอปลอดภัยแท้ รีบอาบ น้ำนอน

ความตื่นฝันไปปนี้ อกโอ้ แย่จัง...

นางสาวปิยะดา เสียงสาว รหัส57210406227 ปี4 หมู่2